Πόσο μ’αρεσει να ακουω τους ανθρωπους,να ανεβαινουν με το ασανσερ και να μιλανε ρουμανικα.

1173687_638875196136752_828797803_n
 
Οταν ξεκιναω το πρωι απο το σπιτι μου για να παω στη δουλεια, καποια παιδια εξω απο ενα σχολειο συνωμοτουν σε διαφορες γλωσσες για το πως θα καταλαβουν το σχολειο τους. Οταν μπαινω στο ασανσερ ενας νεαρος ρομα μεταφερεται στην αιθουσα καποιου δικαστηριου με χειροπεδες. Οταν χαζευω απο το παραθυρο, μια μεταναστρια εχει βρεθει χωρις χαρτια και κινδυνευει να απελαθει. Οταν κανω διαλλειμα, μια γυναικα εχει και παλι διστασει να καταγγειλει το συζηγο της για κακοποιηση. Οταν πια φευγω, το λουκετο εχει  μπει στην πόρτα του σχολειου, ο νεαρος ρομα εχει καταδικαστει, η μεταναστρια εχει απελαθει και η γυναικα σκουπιζει τα δακρυα της πανω απο εναν γεματο νεροχυτη.
Και εγω σκεφτομαι.. ποσο μ’αρεσει να ακουω τους ανθρωπους να ανεβαινουν με το ασανσερ και να μιλανε ρουμανικα..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s