Ποιός υπερασπίζεται το « queer » παιδί?

Ενα κειμενο της Beatriz Preciado για τις αντιδρασεις μερους της Γαλλικης κοινωνιας στην ψηφιση του γαμου των ομοφυλων
tumblr_m3qv7aJaT21qhado4o1_500
 
 
Οι Καθολικοί, οι Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι φονταμενταλιστές, οι ακομπλεξάριστοι κοπεϊστές[2], οι οιδιπόδειοι ψυχαναλυτές, οι νατουραλιστές σοσιαλιστές τύπου Ζοσπάν, οι ετεροκανονιστικοί αριστεριστές και το ολοένα μεγαλύτερο κοπάδι από αντιδραστικούς μοδάτους, συμφώνησαν μεταξύ τους αυτήν την Κυριακή να κάνουν το δικαίωμα του παιδιού να’χει έναν πατέρα και μία μητέρα, το κεντρικό τους επιχείρημα που δικαιολογεί τον περιορισμό των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Είναι η μέρα της εξόδου τους, το γιγαντιαίο εθνικό άουτινγκ [outing] των ετεροκρατών. Αυτοί προασπίζουν μια φυσιοκρατική και θρησκευτική ιδεολογία, που τις αρχές της τις γνωρίζουμε. Η ετεροφυλοφιλική τους ηγεμονία πάντα βασιζόταν στο δικαίωμά τους να καταπιέζουν τις μειονότητες, τις σεξουαλικές και του φύλου [genre]. Είμαστε συνηθισμένες να τους βλέπουμε να κραδαίνουν ένα τσεκούρι. Προβληματικό είναι που αναγκάζουν τα παιδιά να κρατάνε κι αυτά το πατριαρχικό αυτό τσεκούρι.
Το παιδί που η Φριζίντ Μπαρζώ[3] φιλοδοξεί να προστατεύσει, δεν είναι υπαρκτό. Οι υπερασπιστές της παιδικής ηλικίας και της οικογένειας επικαλούνται την πολιτική φιγούρα ενός παιδιού που οι ίδιοι κατασκευάζουν, παιδί που το προϋποθέτουν ετεροφυλόφιλο και γένους ορθού και σύμφωνου με τις νόρμες. Παιδί από το οποίο στερούμε κάθε δύναμη αντίστασης, κάθε δυνατότητα να κάνει μία ελεύθερη και συλλογική χρήση του σώματός του, των οργάνων του και των σεξουαλικών υγρών του. Η παιδική αυτή ηλικία που φιλοδοξούν να προστατεύσουν, απαιτεί τρόμο, καταπίεση και θάνατο.
Η ηγερία/μούσα τους, η Φριζίντ Μπαρζώ, επωφελείται από το γεγονός ότι είναι αδύνατο για ένα παιδί να επαναστατήσει πολιτικά, κόντρα στο λόγο των ενηλίκων. Το παιδί είναι πάντα ένα σώμα που δεν του αναγνωρίζουμε το δικαίωμα διακυβέρνησης. Επιτρέψτε μου να επινοήσω αναδρομικά μια σκηνή εκφοράς του λόγου, να έχω ένα δικαίωμα απάντησης εν ονόματι του κυβερνώμενου παιδιού που ήμουν, να υπεραμυνθώ μιας άλλης μορφής διακυβέρνησης αυτών των παιδιών που δεν είναι σαν τα άλλα.
Ήμουν κάποτε το παιδί που η Φριζίντ Μπαρζώ υπερηφανεύεται για την προστασία του. Και σήμερα εξεγείρομαι εν ονόματι των παιδιών που αυτός ο σφαλερός λόγος θέλει να προφυλάξει. Ποιός υπερασπίζεται τα δικαιώματα του διαφορετικού παιδιού; Τα δικαιώματα του μικρού αγοριού που του αρέσει να φοράει ροζ ρούχα; Το κοριτσάκι που ονειρεύεται να παντρευτεί την καλύτερή του φίλη; Τα δικαιώματα του queer παιδιού, που’ναι αδερφή, λεσβία[4], διαφυλικό ή τρανς; Ποιός υπερασπίζεται τα δικαιώματα του παιδιού ν’αλλάξει φύλο, αν το επιθυμεί; Τα δικαιώματα του παιδιού στον ελεύθερο αυτοκαθορισμό φύλου και σεξουαλικότητας; Ποιός υπερασπίζεται τα δικαιώματα του παιδιού να μεγαλώσει σ’έναν κόσμο χωρίς βία ούτε σεξουαλική ούτε έμφυλη [de genre];
Ο πανταχού παρών λόγος της Φριζίντ Μπαρζώ και των προστατών των « δικαιωμάτων των παιδιών να έχουν έναν πατέρα και μία μητέρα » με επαναφέρει στη γλώσσα του εθνικού Καθολικισμού της παιδικής μου ηλικίας. Γεννήθηκα στη Ισπανία του Φράνκο, όπου μεγάλωσα σε μια ετεροφυλοφιλική δεξιά Καθολική οικογένεια. Μια παραδειγματική οικογένεια, που οι κοπεϊστές θα μπορούσαν να την κάνουν έμβλημα ηθικής αρετής. Είχα έναν πατέρα και μια μητέρα. Εκπλήρωσαν επιμελώς το ρόλο τους ως οικιακοί εγγυητές της ετεροφυλοφιλικής τάξης πραγμάτων.
Στους σημερινούς γαλλικούς λόγους κατά του γάμου και της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής για όλους, αναγνωρίζω τις ιδέες και τα επιχειρήματα του πατέρα μου. Εντός της μυχιότητας της οικογενειακής εστίας αυτός ανέπτυσσε μια συλλογιστική που επικαλείτο τη φύση και τον ηθικό νόμο, προκειμένου να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό, τη βία μέχρι και τη θανάτωση των ομοφυλοφίλων, των τραβεστί και των διαφυλικών. Ξεκινούσε από το, « ένας άντρας οφείλει να είναι άντρας και μια γυναίκα να είναι γυναίκα, όπως το θέλησε ο Θεός », συνέχιζε με το « κατά φύσιν είναι η ένωση ενός άντρα και μιας γυναίκας, γι’αυτό οι ομοφυλόφιλοι δε μπορούν να κάνουν παιδιά », μέχρι το συμπέρασμα, αμείλικτο, « αν το παιδί μου είναι ομοφυλόφιλο, προτιμώ να το σκοτώσω ». Κι αυτό το παιδί ήμουν εγώ.
Το παιδί για προστασία της Φριζίντ Μπαρζώ είναι αποτέλεσμα ενός τρομερού παιδαγωγικού διατακτικού μηχανισμού [dispositif][5], ο τόπος στον οποίο προβάλλονται όλες οι φαντασιώσεις, το άλλοθι το οποίο επιτρέπει στον ενήλικο να φυσικοποιεί τη νόρμα. Η βιοπολιτική είναι ζωοτόκος και παιδοφιλική. Απ’αυτήν εξαρτάται η εθνική αναπαραγωγή. Το παιδί είναι βιοπολιτικό τεχνητό κατασκεύασμα, το οποίο εγγυάται την εξομάλυνση του ενηλίκου. Η αστυνομία του φύλου [genre] επιτηρεί την κούνια των ζώντων που’ναι να γεννηθούν, για να τους μετατρέψει σε ετεροφυλόφιλους ενήλικες. Η νόρμα κάνει το γύρο της γύρω από τρυφερά σώματα. Αν δεν είσαι ετεροφυλόφιλος, ο θάνατος σε περιμένει. Η αστυνομία του φύλου [genre] απαιτεί διαφορετικές ιδιότητες για το αγοράκι και για το κοριτσάκι. Διαμορφώνει τα σώματα ώστε να σχεδιάσει συμπληρωματικά σεξουαλικά όργανα. Προετοιμάζει την αναπαραγωγή, από το σχολείο μέχρι το κοινοβούλιο και την καθιστά βιομηχανική. Το παιδί που η Φριζίντ Μπαρζώ επιθυμεί να προστατέψει είναι δημιούργημα μιας δεσποτικής μηχανής. Ένας κοπεϊστής σε μικρογραφία που κάνει εκστρατεία υπέρ του θανάτου εν ονόματι της προστασίας της ζωής.
Θυμάμαι την ημέρα που στο σχολείο μου Καλογραιών, τις Αδελφές Ιεραποστόλους της Ιεράς Καρδίας του Ιησού, η μητέρα Πιλάρ μας ζήτησε να σχεδιάσουμε τη μελλοντική μας οικογένεια. Ήμουν 7 ετών. Σχεδίασα τον εαυτό μου παντρεμένη με την καλύτερή μου φίλη, τη Μάρθα, τρία παιδιά και πλείστα σκυλιά και γατιά. Είχα ήδη φανταστεί μια σεξουαλική ουτοπία, στην οποία υπήρχε ο γάμος για όλους, η υιοθεσία, η Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή… Μερικές μέρες αργότερα το σχολείο απέστειλε επιστολή στο σπίτι, συμβουλεύοντας τους γονείς μου να με πάνε να δω ψυχίατρο, για να ρυθμιστεί το συντομότερο δυνατό ένα πρόβλημα σεξουαλικής ταύτισης. Πλείστα αντίποινα ακολούθησαν αυτήν την επίσκεψη. Η περιφρόνηση κι η απόρριψη του πατέρα μου, η ντροπή κι η ενοχή της μάνας μου. Στο σχολείο διαδόθηκαν ψίθυροι πως ήμουν λεσβία. Μια διαδήλωση κοπεϊστών και φριζίντ-μπαρζωτικών οργανωνόταν καθημερινά μπροστά απ΄την τάξη μου. « Βρωμολεσβία, λέγανε, θα σε βιάσουμε να μάθεις να πηδιέσαι όπως το θέλει ο Θεός ». Είχα έναν πατέρα και μια μάνα, κι όμως αυτοί ήταν ανήμποροι να με προστατέψουν απ’την καταστολή, τον αποκλεισμό, τη βία. Αυτό που προστάτευαν ο πατέρας κι η μητέρα μου δεν ήταν τα δικαιώματά μου ως παιδιού, αλλά οι σεξουαλικές νόρμες και οι νόρμες του φύλου, που τους τις είχαν εμφυσήσει μέσα στον πόνο, μέσα από ένα εκπαιδευτικό και κοινωνικό σύστημα το οποίο τιμωρούσε κάθε μορφή διαφωνούσας παρέκκλισης δια της απειλής, του εκφοβισμού, του κολασμού και του θανάτου. Είχα έναν πατέρα και μία μάνα, όμως κανείς από τους δύο δε στάθηκε ικανός να προστατέψει το δικαίωμά μου στον ελεύθερο αυτοκαθορισμό του φύλου και της σεξουαλικότητας.
Έφυγα μακριά απ’αυτόν τον πατέρα κι αυτήν τη μητέρα, που η Φριζίντ Μπαρζώ απαιτεί για μένα, η επιβίωσή μου εξαρτιόταν απ’αυτό. Έτσι, παρά το ότι είχα έναν πατέρα και μια μητέρα, η ιδεολογία της σεξουαλικής διαφοράς και της κανονιστικής ετεροφυλοφιλίας μου τους κατάσχεσε. Ο πατέρας μου υποβιβάστηκε στο ρόλο του κατασταλτικού εκπροσώπου του νόμου του φύλου [genre]. Η μάνα μου εξέπεσε από ο,τιδήποτε θα μπορούσε να πάει πέραν της λειτουργίας της ως μήτρας, αναπαραγωγού της σεξουαλικής νόρμας. Η ιδεολογία της Φριζίντ Μπαρζώ (που τότε συναρθρωνόταν με τον Καθολικό εθνικό φρανκισμό) αποστέρησε το παιδί μου ήμουν από το δικαίωμα να έχει έναν πατέρα και μια μάνα, που θα μπορούσαν να με αγαπήσουν και να φροντίσουν για μένα.
Μας χρειάστηκε πολύς χρόνος, συγκρούσεις και πληγές για να ξεπεράσουμε αυτήν τη βία. Όταν η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ζαπατέρο πρότεινε το 2005 το νόμο του ομοφυλοφιλικού γάμου στην Ισπανία, οι γονείς μου, πάντα πιστοί δεξιοί Καθολικοί, διαδήλωσαν υπέρ του νόμου αυτού. Ψηφίσαν τους σοσιαλιστές για πρώτη φορά στη ζωή τους. Δεν διαδήλωσαν μόνο για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά μου, αλλά και για να διεκδικήσουν το δικό τους δικαίωμα να είναι πατέρας και μητέρα ενός παιδιού που δεν είναι ετεροφυλόφιλο. Για το δικαίωμα στην πατρότητα όλων των παιδιών, ανεξαρτήτως γένους [genre], φύλου [sexe] ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Η μάνα μου μού είπε πως χρειάστηκε να πείσει τον πατέρα μου, που ήταν πιο διστακτικός. Μού είπε, « κι εμείς έχουμε δικαίωμα να είμαστε γονείς σου ».
Οι διαδηλωτές της 13ης Γενάρη [2013] δεν υπερασπίστηκαν το δικαίωμα των παιδιών. Υπερασπίζονται την εξουσία εκπαίδευσης των παιδιών στη σεξουαλική νόρμα και του φύλου, ως υποτιθέμενων ετεροφυλόφιλων. Παρελαύνουν για να διατηρήσουν το δικαίωμα να κάνουν διακρίσεις, να τιμωρούν και να σωφρονίζουν κάθε μορφή διαφωνούσας παρέκκλισης, αλλά και για να υπενθυμίσουν στους γονείς παιδιών που δεν είναι ετεροφυλόφιλα ότι οφείλουν να ντρέπονται γι’αυτά, να μην τα θέλουν, να τα σωφρονίζουν. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των παιδιών να μην εκπαιδεύονται αποκλειστικά ως εργατική ή αναπαραγωγική δύναμη. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των παιδιών να μην θεωρούνται μελλοντικοί παραγωγοί σπέρματος και μελλοντικές μήτρες. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των παιδιών να είναι πολιτικές υποκειμενικότητες που δεν ανάγονται σε κάποια ταυτότητα, γένους, φύλου ή φυλής.

[1] Η Teresa de Lauretis είχε αναφέρει πριν μερικά χρόνια στο Παρίσι (2007) ότι όλα τα παιδιά είναι « queer »…
[2] Ο Κοπέ είναι επικεφαλής του κόμματος της γαλλικής Δεξιάς.
[3] Εκ των πρωταγωνιστών των κινητοποιήσεων κατά του γκέι γάμου. Το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο είναι λογοπαίγνιο με το όνομα της Μπριζίτ Μπαρντό και προέρχεται κατά την ίδια από τον σύζυγό της, με παρελθόν στη γαλλική ακροδεξιά (G.U.D.). Ίσως μπορεί να μεταφραστεί ως Ψυχρή Παλαβή.
[4] Βρισιά στα γαλλικά ανάλογη με το αδερφή για τις λεσβίες.
[5] Κατά την απόδοση που προτείνει η Αφροδίτη Κουκουτσάκη την οποία κι υπερευχαριστώ για τις παρατηρήσεις και τα σχόλιά της.
 
Το κειμενο εβρεθη μεταφρασμενο εδω:  http://deterritorium.wordpress.com
Advertisements
Image

Ενας ειναι ο εχθρος

psit

Ψαχνωντας στη βιβλιοθηκη του Α.Π.Θ…

4bb38272dfdd6

Ανακαλυπτεις πολυ ενδιαφεροντα πραγματα…
Οπως για παραδειγμα
οτι η βιβλιογραφια πανω στο φυλο, τις εμφυλες ταυτοτητες, τη βια κατα των γυναικων, το σεξισμο, την ισοτητα, το trafficking,
μπορει να χωρεσει ολοκληρη κατω απο τον λυτοτατο αλλα περιεκτικοτατο τιτλο…

ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ! 

 

 

Γυναικα δε γεννιεσαι, γινεσαι…

tumblr_mgjbub5rZ01qmzex5o1_500

A11 AF F5.997Πανελλαδικό κάλεσμα σε εκδήλωση-πορεία για τη βία κατά των γυναικών από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης στις 9 Μάρτη στην Ξάνθη

Ποια είναι η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης

Η πρωτοβουλία αυτή είναι μια νεοσύστατη ομάδα η οποία αποτελείται από άτομα, που ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, είναι ευαισθητοποιημένα σε ζητήματα ομοφοβίας τοπικά και παγκόσμια. Ξεκίνησε τη δράση της φέτος με προβολές ταινιών και συνέχισε με αφισοκολλήσεις, αντιομοφοβικές και αντισεξιστικές παρεμβάσεις στην πόλη. Θεωρούμε ότι η ομοφοβία μας αφορά όπως μας αφορά οποιαδήποτε άλλη διάκριση και βία απέναντι σε ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων, θρησκειών, φυλών, τάξεων, φύλων και ατόμων με ειδικές ανάγκες, διότι δε μπορούμε να νιώθουμε ελεύθεροι όταν γύρω μας υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που καταπιέζονται.


Στο blog  http://stop-omofovia-xanthi.blogspot.gr  της ομάδας βρίσκονται οι δράσεις μας καθώς και κείμενα κατά της ομοφοβίας και του σεξισμού.
Εκδήλωση «Δώσε τέλος στη σιωπή!»
  Με αφορμή το άγριο σεξουαλικό έγκλημα που έγινε στην Ξάνθη τα Χριστούγεννα και «συγκλόνισε» την κατά τα άλλα πατριαρχική και συγκαλυπτική  κοινωνία καλούμε σε ένα διήμερο εκδηλώσεων με θέμα τη βία κατά των γυναικών.
Στο άκουσμα αυτής της φρικτής δολοφονίας ένας ψίθυρος άρχισε να σέρνεται στην πόλη ότι «ο δράστης μάλλον ήξερε το θύμα» ή ότι «σίγουρα ξένος θα ήταν», ότι δεν είναι στην κουλτούρα την ελληνική μια τέτοια αποτρόπαιη πράξη. Φωνές μιας κοινωνίας που θέλει να δικαιολογηθεί, να διαχωρίσει τη θέση της, να προστατεύσει τον εαυτό της, μιας κοινωνίας που αρνείται να δει το πρόσωπό της.
   Αυτό το έγκλημα στην Ξάνθη είναι ένα ακόμα από τα πολλά που έχουν σημειωθεί  στην ευρύτερη περιοχή, αλλά δεν έτυχαν της ανάλογης προβολής από τα σεξιστικά ΜΜΕ, που ακόμη και όταν σπάνια τα προβάλλουν, αποσκοπούν στην εμπορευματοποίηση της «είδησης»: Οι «αποκλειστικές πληροφορίες», συνήθως από πηγές που «πρόσκεινται» στην ΕΛΑΣ, οι διάφορες δηλώσεις συγγενών και μη, οι απευθείας συνδέσεις με τον τόπο του εγκλήματος και άλλοι μιντιακοί χειρισμοί, το μόνο που καταφέρνουν, ή μάλλον το μόνο στο οποίο αποσκοπούν, είναι το να αναχθεί το έγκλημα σ’ ένα καλοστημένο ριάλιτι, ακριβώς τέτοιο που να αναπαράγει και να καλλιεργεί την αντίληψη ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό και αποτέλεσμα της παράνοιας ενός αρρωστημένου άνδρα…
    Ως ομάδα θεωρούμε έγκλημα κατά των γυναικών όχι μόνο τη δολοφονία, αλλά οποιαδήποτε μορφή σωματικής και ψυχολογικής βίας: απαξίωση, απειλές, απομόνωση, αποκλεισμός, βιασμός, βρισιά, δολοφονία, εκβιασμός, εκφοβισμός, έλλειψη /παρεμπόδιση πρόσβασης στην εκπαίδευση και την ιατρική περίθαλψη, ενδοοικογενειακή βία, ενδυματολογικός παρεμβατισμός, εξαναγκαστική εκπόρνευση/ εγκυμοσύνη/ έκτρωση, κάψιμο, κλειτοριδεκτομή, λεκτικές προσβολές, ξυλοδαρμός, παραβίαση της ατομικότητας, περιορισμός ανεξαρτησίας, σεξουαλική παρενόχληση, ταπείνωση, τράφικινγκ, ψυχολογική βία.
Καλούμε  στις  9 Μάρτη στην εκδήλωση με γενικό σύνθημα
 «Δώσε τέλος στη σιωπή
Στη σιωπή που αναπαράγεται από τα συγκαλυπτικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στη σιωπή που καλλιεργείται μέσα στην υποκριτική οικογένεια, στη σιωπή της πατριαρχικής κοινωνίας, στη σιωπή του σεξιστικού σχολείου, στη σιωπή των θυματοποιημένων γυναικών, στη σιωπή του μεροληπτικού δικαστικού συστήματος, στη σιωπή της μισογυνικής θρησκείας.
Καλούμε για να δώσουμε ένα τέλος σε όλες αυτές τις σιωπές, καλούμε στην Ξάνθη για να καταγγείλουμε όλα αυτά στα οποία η τοπική κοινωνία έκλεισε τα μάτια και που βρίσκονται πίσω από κάθε μορφή βίας απέναντι στις γυναίκες, τον σεξισμό και την πατριαρχία. Γιατί οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άντρες καθημερινοί που δικαιολογούνται, καλύπτονται, αποκρύπτονται και προστατεύονται από την κοινωνία και τα ΜΜΕ.
Πρόγραμμα και επιλογή χώρου
Σάββατο 9 Μάρτη στη 13.00 Πορεία ενάντια  στη βία κατά των γυναικών στο κέντρο της πόλης. Συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο Ξάνθης
Σάββατο 9 Μάρτη στις 18.00  Συζήτηση –Εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο Ξάνθης
Ο χώρος που προγραμματίστηκε να γίνει η εκδήλωση-συζήτηση είναι το εργατικό κέντρο Ξάνθης. Είναι ένας πολιτικός  χώρος που συμμετέχει  στους ταξικούς αγώνες  για τα εργατικά δικαιώματα, στο κέντρο της πόλης, εύκολα προσβάσιμος και ανοιχτός στην κοινωνία.  Επιλέγουμε να φιλοξενηθούμε στο εργατικό κέντρο διότι η ομάδα μας συνομιλεί με χώρους που αγωνίζονται ενάντια σε διάφορες μορφές καταπίεσης και ανισοτήτων, γιατί πιστεύουμε ότι οι αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση είναι κοινοί.
Συμμετοχές
Όσο αφορά τις συμμετοχές οι επιλογές έγιναν με γνώμονα την επιθυμία να καλύψουμε  το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών πολυδιάστατα. Επιλέχτηκαν ομιλήτριες/ομάδες, οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο στον αγώνα του γυναικείου κινήματος  με διαφορετικούς τρόπους η κάθε μια.
-Σίσσυ Βωβού, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών .
Είναι ενεργό μέλος σε ομάδες για θέματα γυναικείων δικαιωμάτων από το 1987 και έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών και το τράφικινγκ. Οι ομάδες που συμμετέχει: Ευρωπαϊκό Φόρουμ Αριστερών Φεμινιστριών, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της καταναγκαστικής πορνείας αλλοδαπών γυναικών, Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών, Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Συμμετείχε σε όλες τις διοργανώσεις του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, από το 2001 έως το 2010, και τελευταία στην ευρωπαϊκή συνάντηση Φλωρεντία 10+10.
-Ομάδα Terminal 119 για την κοινωνική και ατομική αυτονομία
Το terminal 119 είναι ένα περιοδικό και μια αυτόνομη ομάδα ταυτόχρονα, που ξεκίνησε πριν επτά χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Σκοπός της ζωής του είναι η κριτική ανάλυση και η έμπρακτη αντίθεση στις έμφυλες και εθνικές σχέσεις εξουσίας. Τα μέλη του έχουν διοργανώσει ή συμμετείχαν σε είκοσι περίπου δημόσιες εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις και έχουν εκδώσει τέσσερα τεύχη ως σήμερα. Το περιεχόμενο των περιοδικών και δράσεων αναδεικνύουν το ριζοσπαστικό και μαχητικό αντιφασισμό και εναντιώνονται στο ρατσισμό, στον αντισημιτισμό και τον εθνικισμό.
-Δήμητρα Κογκίδου, Καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Από το 1989 έως σήμερα συμμετέχει στο σχεδιασμό και υλοποίηση προγραμμάτων καταπολέμησης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού και της εκπαίδευσης. Συμμετείχε σε πολλά ευρωπαϊκά προγράμματα, έχει δημοσιεύσει βιβλία, άρθρα σε συλλογικούς τόμους και σε περιοδικά, έχει συμμετάσχει σε επιστημονικά συνέδρια και έχει οργανώσει ημερίδες /συνέδρια στο επιστημονικό της πεδίο. Τα αντικείμενα των μαθημάτων της περιλαμβάνουν: Αντιρατσιστική-αντισεξιστική-διαπολιτισμική εκπαίδευση, Κοινωνικό φύλο και εκπαίδευση, Κοινωνική και πολιτισμική κατασκευή των ταυτοτήτων του φύλου κ.α.
Καλούμε άτομα και συλλογικότητες να στηρίξουν τόσο την πορεία του Σαββάτου 9 Μάρτη, όσο και τις εκδηλώσεις. Το κάλεσμα αυτό δεν έχει κανέναν κομματικό χρωματισμό και ζητούμε από όλες/όλους συμμετέχουσες/ντες να το σεβαστούν. Η κάθε ομάδα-συλλογικότητα μπορεί να έχει το δικό της πανό, να φωνάζει συνθήματα που την εκφράζουν (σχετικά πάντα με το περιεχόμενο του καλέσματος), και δικό της έντυπο υλικό που  μπορεί να μοιράζει στην πορεία και στις εκδηλώσεις.
Θεωρούμε επιτακτική ανάγκη τη μαζική συμμετοχή στην πορεία αυτή, καθώς είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στην τοπική κοινωνία της Ξάνθης, δίνοντας φεμινιστικό, αντισεξιστικό, αντιρατσιστικό χαρακτήρα, απαντώντας στο σεξισμό,  στο ρατσισμό  και τις εκφράσεις αυτοδικίας  που καταγράφηκαν αμέσως μετά το περιστατικό βίας από μεγάλη μερίδα του κόσμου.
ΜΜΕ
Η ομάδα μας έχει επιλέξει να δημοσιεύσει κάποιες από τις προηγούμενες δράσεις σε συγκεκριμένα ΜΜΕ του τοπικού τύπου, καθώς στον lgbtq αγώνα το πεδίο της ορατότητας είναι πολύ σημαντικό και ένα μέρος αυτής της ορατότητας επιτυγχάνεται με τα μίντια όταν μπορούμε να επιβάλλουμε τους δικούς μας όρους στα μέσα αυτά.
Στη συγκεκριμένη δράση έχουμε επιλέξει να μην συνεργαστούμε με τα κυρίαρχα-καθεστωτικά ΜΜΕ αλλά μόνο με τα Μέσα αντιπληροφόρησης διότι δε θα θέλαμε να χρησιμοποιηθεί η εκδήλωσή μας ως αφορμή για να θιγεί ακόμα μια φορά, με ακατάλληλο τρόπο, η δολοφονία μιας γυναίκας προς χάριν της θεαματικότητας.
Μεταφορά
Θα πραγματοποιηθεί μεταφορά με λεωφορείο από Αθήνα.
Το λεωφορείο θα ξεκινήσει στις 23.30 το βράδυ την Παρασκευή 8 Μάρτη από Αθήνα (το ταξίδι διαρκεί περίπου 10 ώρες). Θα υπάρξει διανυκτέρευση το Σάββατο στην Ξάνθη σε ξενοδοχείο ή σε φιλόξενες-ους συντρόφους-φισσες και αναχώρηση την Κυριακή 10 Μάρτη στις 12 το μεσημέρι.
Το κόστος είναι: 40 ευρώ για το λεωφορείο με επιστροφή και 17,5 σε δίκλινο δωμάτιο με πρωινό το άτομο. Σύνολο:57,50 ευρώ.
Τηλέφωνα για δηλώσεις συμμετοχής από Αθήνα
1. Λίτσα-Άρτεμις     210-8228225 και 6974907304
2. Μαριάννα              6972149480
3. Χάρις                 210-3306303 (εσωτ.112)
Δηλώστε συμμετοχή σε ένα από τα παραπάνω τηλέφωνα!
Θα πραγματοποιηθεί μεταφορά με λεωφορείο από Θεσσαλονίκη
Το λεωφορείο θα ξεκινήσει το Σάββατο πρωί 9 Μάρτη από Θεσσαλονίκη (το ταξίδι διαρκεί 2,5 ώρες). Θα υπάρξει διανυκτέρευση το Σάββατο στην Ξάνθη σε ξενοδοχείο ή σε φιλόξενες-ους συντρόφους-φισσες και αναχώρηση την Κυριακή 10 Μάρτη στις 12 το μεσημέρι.
Το κόστος είναι 16 ευρώ με επιστροφή.
Τηλέφωνο για δηλώσεις συμμετοχής από Θεσσαλονίκη
Ευτυχία       6948190196
Φιλοξενία

Θα προσπαθήσουμε να φιλοξενήσουμε όσο πιο πολύ κόσμο μπορούμε, παρακαλούμε να δηλώσετε στα τηλέφωνα που θα πάρετε αν ενδιαφέρεστε για ξενοδοχείο ή φιλοξενία. Η φιλοξενία, δεν εγγυάται ανέσεις, απαραίτητα αξεσουάρ: υπνόσακος.

Οι φεμινίστριες χρειάζονται τις εργάτριες του σεξ όσο και τo κίνημα των εργατριών του σεξ χρειάζεται το φεμινισμό according-to-state-law-legal-brothels-can-only-exist-in-counties-with-a-population-of-less-than-400000-in-other-words-prostitution-is-not-legal-in-las-vegas

Ενα κειμενο της φεμινιστικης συλλογικοτητας feminist fightback (στο Λονδινο) για τις σχεσεις του φεμινιστικου κινηματος με τις εργατριες στη βιομηχανια του σεξ. Το βρηκα στον μεταφραστικο ιστοτοπο rebel (www.rebelnet.gr). Ολοκληρο το κειμενο μπορειτε να το κατεβασετε και να το διαβασετε  ΕΔΩ

     Σεξουαλικοτητα και εργασια! worlds-of-women

Ενα κειμενο της Συλβια Φεντεριτσι ιταλιδας φεμινιστριας/μελους του φεμινιστικου κινηματος του ’70.  Το κειμενο αναλυει τη θεση της γυναικας μεσα στο καπιταλιστικο συστημα παραγωγης και την υποτιμηση της, αναλυωντας κυριως  τη γυναικεια σεξουαλικοτητα ως αλλη μια μορφη εργασιας, αλλο ενα κομματι μεσα στη διαδικασια της κοινωνικης αναπαραγωγης.
Το κειμενο γραφτηκε το 1975 και εγω το εντοπισα στο 3ο τευχος του περιοδικου Μιγαδα. Εσεις μπορειτε να το κατεβασετε σε pdf  Εδω!